Για την επέτειο πάλι…

… αντί για ταραταζούμ …

 

Ήταν κάποτε καιρός, όχι πολύς, που κάποιοι, τέτοιες μέρες και με τέτοιες ευκαιρίες, πάσχιζαν, σε πείσμα των πανηγυρικών, των διθυράμβων και της προγονοπληξίας, να αποκαλύψουν σημασίες, να προσεγγίσουν πραγματικότητες μειώνοντας τις αποστάσεις, να γκρεμίσουν στημένους παραμορφωτικούς μύθους και να δώσουν την ιστορική συνέχεια και προοπτική. Πιστεύοντας πως τίποτε δεν είναι πιο απατηλό από την απλοποίηση των ανθρώπων και των καταστάσεων, προσπαθούσαν εκεί που η ιδεολογική χειραγώγηση έστηνε σκιές ανθρώπων, να τοποθετήσουν ανθρώπους και μόνο ανθρώπους, ολόκληρους, ακέραιους, με τα προτερήματα, την πίστη και την αγωνία τους, αλλά και με τα ελαττώματά τους.

Φαίνεται όμως πως, όταν τα μυστήρια τελούνται από κατηχούμενους και απευθύνονται σε αμύητους, αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της δημιουργικής αμφισβήτησης και προσφέρεται ένα τέλειο άλλοθι για μια βολική συνολική απόρριψη. Γιατί μύηση είναι η ιστορική κληρονομιά και μόνο τότε βαραίνει.

Στην εποχή, μάλιστα, της αβάσταχτης ελαφρότητας, το μόνο επιπλέον ανεκτό βάρος, η μέγιστη ανεκτή αντίσταση είναι η απάθεια και η αδιαφορία, ενώ η ιστορική κληρονομιά, στις στιγμές της σύγχυσης και των μεγάλων αδιεξόδων, γίνεται συνθηματολογία σε φτηνούς ρυθμούς αυτοεπιβεβαίωσης και οδηγεί εντελώς φυσικά και αναπόφευκτα στο φανατισμό. Τόσο ο φανατισμός, ως αλλοίωση της ταυτότητας, όσο και η απάθεια, ως απώλεια της ταυτότητας, είναι μιζέρια που την εισπράττει ο καθένας χωριστά και είναι στέρηση ζωής.

Η αποτίναξη της μιζέριας και η αναζήτηση της ζωής βγάζουν τελικά στον ίδιο δρόμο, κι αν η ζωή, ακόμα και με τη μορφή του οράματος, ορίζεται στο χώρο και το χρόνο, δεν μπορεί παρά να είναι φτιαγμένη ή να χτίζεται με γνωστά και αναγνωρίσιμα, όσο και επιλεγμένα, βασικά υλικά. Αυτό είναι που τελικά δίνει στη ζωή το χαρακτήρα της συνέχειας και τη συνδέει με τη μνήμη. Γιατί και η μνήμη είναι μια συνέχεια και η κατάργηση της μνήμης είναι κατάργηση της ζωής. Η στάση, επομένως, απέναντι στη μνήμη, ως κατασταλάγματος της ζωής που περνά και δε χάνεται, πρέπει να είναι ανάλογη προς αυτή που επιθυμούμε απέναντι στη ζωή.

Μ’ αυτήν την έννοια, κεφάλαια της μνήμης που έχουν ζωτική σημασία, όπως ο αγώνας για την ανεξαρτησία, πρέπει διαρκώς να τροφοδοτούνται και να ανανεώνονται. Γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο λειτουργούν ως δείκτες προσανατολισμού στην αναζήτηση της ζωής. Αποκτούν ζωή και μετατρέποντας τους τύπους σε ουσία, μας βγάζουν από τα προσωπικά μας καταφύγια και περνάμε στο «εμείς». Όχι σε «εμείς» μονολιθικό και ανέφικτο, αλλά σε «εμείς» δυναμικό, γεμάτο αντιφάσεις, αντιθέσεις και συγκρούσεις.

Αυτό είναι και το πιο ασφαλές μέτρο με το οποίο μετριέται η κοινωνική συνείδηση και η συμμετοχή, όχι με τη μορφή έτοιμης τυποποιημένης σοφίας αλλά ως δυνατότητας επεξεργασίας δεδομένων και εξαγωγής συμπερασμάτων.

Αν κάποιος συμφωνήσει μ’ αυτήν τη διαπίστωση, ας μη σπεύσει να πει πως είναι θέμα παιδείας να αποκτηθεί αυτή η δυνατότητα. Γιατί η παιδεία δεν μπορεί παρά να προσανατολίζεται στις κατευθύνσεις που δίνει η κοινωνία που την παρέχει.

.

Διόρθωση έκθεσης ιδεών … (δωρεάν μάθημα αξίας 176 €)

«Θα (την) ακούσω (απ’) όλες τις πλευρές»

του ΑΡΗ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο πολιτικός κύκλος που έχουμε διανύσει ως χώρα τα τελευταία 35 χρόνια ήταν και γόνιμος και πλούσιος. Η χώρα αναβαθμίστηκε και αναπτύχθηκε σε όλους τους τομείς, οι θεσμοί εδραιώθηκαν και ενισχύθηκαν, ανοίχτηκαν νέοι ορίζοντες και προοπτικές για την κοινωνία, για τους πολίτες. (Ο πρόλογός σου κοινότυπος, αδιάφορος ως προς το θέμα, με τις ασαφείς υπερβολές του θα σε οδηγήσει αναπόφευκτα σε αντιφάσεις στη συνέχεια. Αν έλειπε, κανείς δεν θα το έπαιρνε είδηση, επομένως είναι περιττός.)

Σήμερα, όμως, καλούμαστε ως χώρα, ως κοινωνία, ως πολίτες να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις και ευκαιρίες, τις νέες ανάγκες και απαιτήσεις, τα σύγχρονα ακανθώδη ζητήματα. Θεωρείται, λοιπόν, αναγκαίος ένας γενικότερος αναπροσανατολισμός των πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και θεσμικών (οι θεσμικές υπάγονται στις πολιτικές, δε διάβαζες Ιστορία δέσμης;) επιδιώξεών μας.

Αν δεν θέλουμε να σκιαμαχούμε με το παρελθόν και να αναπαράγουμε τα ίδια προβλήματα και αδιέξοδα, (Τι σου έλεγα για τις αντιφάσεις; Αποφάσισε, το παρελθόν άνοιξε νέους ορίζοντες και προοπτικές ή δημιούργησε προβλήματα και αδιέξοδα;) οφείλουμε να συγχρονίσουμε τα πολιτικά μας ρολόγια με τη νέα, γεμάτη απαιτήσεις και ανταγωνισμό εποχή.

Για να γίνει αυτό, δεν μπορούμε να στηριχθούμε στα εργαλεία του παρελθόντος, στις απαρχαιωμένες προσεγγίσεις, στις παλιές βεβαιότητες και μονοσήμαντες αλήθειες, στα ξεπερασμένα πολιτικά και ιδεολογικά υποδείγματα. (Σωστά όσα λες, αλλά θα μπορούσες να είσαι πιο ευγενικός με τον προκάτοχό σου) Χρειαζόμαστε καινούργια, που θα μας βοηθήσουν και να ανιχνεύσουμε και να κατανοήσουμε το σύγχρονο πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, εντός του οποίου καλούμαστε να δράσουμε αποτελεσματικά.

Ρεαλιστική αντιμετώπιση (Δε βάζουμε τίτλους στη μέση της έκθεσης)

Στην πραγματικότητα, σήμερα, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με υπευθυνότητα και ρεαλισμό σε όλα τα επίπεδα, σε όλα τα ζητήματα, σε όλα τα θέματα τη νέα εποχή. Τη νέα αυτή σελίδα καλούμαστε και επιβάλλεται να τη γράψουμε όλοι: Πολιτεία, πολίτες, άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών, της παραγωγής και της αγοράς, οι δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού. (Το τελευταίο ζεύγος είναι επανάληψη των δύο προηγουμένων. Οι επαναλήψεις προδίδουν έλλειψη σκέψης και προσπάθεια εντυπωσιασμού).

Ακολουθώντας τη στρατηγική του αναπροσανατολισμού, ( Λογικό άλμα, κοινώς, ακροβασία. Στη δεύτερη παράγραφο εισάγεται η έννοια του αναπροσανατολισμού συνοδευόμενη από το αόριστο άρθρο «ένας». Η μετατροπή του άρθρου στο οριστικό «του» χωρίς την ενδιάμεση ανάπτυξη του όρου και, μάλιστα, έτσι, ώστε να δικαιολογείται ο χαρακτηρισμός του ως στρατηγικής, είναι εξόφθαλμα αυθαίρετη. Μήπως εκχωρήθηκε η πυξίδα του αναπροσανατολισμού στο Μαρκογιαννάκη και το Σανιδά και δηλώνεις αναρμόδιος;) η Παιδεία δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας. Είναι ο κόμβος συνάντησης και συνύπαρξης όλων των μεγάλων ζητημάτων, τα οποία συνδέονται με την ανάπτυξη και την ευημερία της χώρας, με τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμισή της, με την παραγωγή και τη γνώση, με τον πολιτισμό και την εκπαίδευση, με το μέλλον όλων μας. (Κοινότυπες κενολογίες. Κάνεις ακριβώς τα ίδια λάθη του προκατόχου σου, που τόσο εύκολα απαρνήθηκες στην αρχή του κειμένου σου).

Όλες οι χώρες, οι οποίες θέλουν να κινούνται σε μια σύγχρονη τροχιά, έχουν βάλει ως στοίχημα την κοινωνία της γνώσης. Το στοίχημα αυτό πρέπει και εμείς να το κερδίσουμε. Και θα το κερδίσουμε μόνο αν αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με ρεαλισμό, στις πραγματικές της διαστάσεις, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς συγκαλύψεις, χωρίς να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί, χωρίς εμμονές και ιδιοτέλειες, χωρίς προκαταλήψεις, αγκυλώσεις και ταμπού. Και κυρίως χωρίς προειλημμένες αποφάσεις. (Να δω με τι μούτρα θα συναντήσεις τον προκάτοχο στο υπουργικό συμβούλιο)

Προσωπική επιδίωξή μου είναι, σε συνεργασία με όλους τους συντελεστές της εκπαιδευτικής κοινότητας, να αναζητήσουμε λύσεις σε εκείνα τα προβλήματα που μας εμπόδιζαν, χρόνια τώρα, να ακολουθήσουμε μια εμπροσθοβαρή στρατηγική (Το σκεφτόσουνα πολλή ώρα αυτό; Λιγάκι σεξιστικό ακούγεται. Άκου εκεί! «μπροστόβαρη στρατηγική αναπροσανατολισμού») για τις μεγάλες ανάγκες και απαιτήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος.

Έχω επίγνωση των μεγάλων ευθυνών και των δυσκολιών που υπάρχουν στο χώρο της Παιδείας. Γνωρίζω όμως και τις αυξημένες προσδοκίες της κοινωνίας και της νέας γενιάς για μια σύγχρονη και αναβαθμισμένη εκπαίδευση, για μια Παιδεία υψηλής ποιότητας.

Πρόθεσή μου δεν είναι μόνο να διαχειριστώ υπαρκτά προβλήματα. Ούτε πιστεύω πως μπορώ να λύσω μόνος και ως διά μαγείας εκκρεμότητες του παρελθόντος. (Άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε, δηλαδή). Πρόθεσή μου είναι να ακούσω όλες τις πλευρές. Να ενεργοποιήσω όλες τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας, της εκπαιδευτικής κοινότητας, της νέας γενιάς, μαθητών και φοιτητών. Και για να πετύχει αυτή η προσπάθεια, προέχει η καλή πίστη.

Τα προβλήματα της νέας γενιάς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με πατερναλιστικές αντιλήψεις και άνωθεν επιβολές. (Εσύ πού ακριβώς τοποθετείς τον εαυτό σου; Σταμάτησε, επιτέλους, να αυτοαναιρείσαι συνεχώς!) Χρειάζονται οι ιδέες και οι απόψεις όλων. Απαιτείται, επίσης, η διασύνδεση των επιμέρους θέσεων και προτάσεων με το γενικότερο σχέδιο της διαρκούς μεταρρύθμισης της εκπαίδευσης. (Είναι φανερό ότι έχεις πρόβλημα με τη χρήση των άρθρων. Πουθενά στο κείμενό σου δεν ορίζεται αυτό το σχέδιο. Θα ταίριαζε καλύτερα ένα αόριστο άρθρο. Με τέτοια κόλπα δεν καλύπτεται η απουσία περιεχομένου).

Αυτό όμως που κυρίως απαιτείται είναι να δρομολογήσουμε αλλαγές που θα αναβαθμίζουν το εκπαιδευτικό σύστημα. (Λάθος διαρθρωτική λέξη. Αυτό που λες δε συνιστά αντίθεση, μια απλή επανάληψη του προηγουμένου είναι).

Για τα μεγάλα προβλήματα της Παιδείας έχουμε ανάγκη από μια νέα κουλτούρα διαλόγου που δεν θα περιορίζεται από προαπαιτούμενα, αστερίσκους, υποσημειώσεις και υστερόγραφα. Που δεν θα παγιδεύει τις απόψεις. (Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι έχεις πρόβλημα με τον προκάτοχο. Μη μεταφέρεις τα προσωπικά σου στις εκθέσεις σου. Στο κάτω – κάτω δε φταίει αυτός που σου φορτώσανε το ΥΠουργείο Έντρομων Περαστικών Θαυματοποιών). Που θα βασίζεται στο διάλογο και στη σύνθεση.

Έχουν -πιστεύω- ωριμάσει όλες οι προϋποθέσεις, αντικειμενικές και υποκειμενικές, για να προχωρήσουμε συλλογικά στο δρόμο μιας ποιοτικότερης Παιδείας.

* O κ. Α. Σπηλιωτόπουλος είναι υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Η έκθεσή σου παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα από κάθε άποψη. Το βασικότερο είναι η αδυναμία σου ή η αδιαφορία σου να ορίσεις το θέμα. Η παράθεση σκόρπιων γενικόλογων ιδεών δε συνιστά ανάπτυξη και αυτό σε εμποδίζει ακόμα και μια ολοκληρωμένη παράγραφο να στήσεις. (Θεματική πρόταση, σχόλια, κατακλείδα). Ως εκ τούτου δεν μπορούμε να μιλάμε ούτε και για στοιχειώδη δομή. Η απουσία συγκεκριμένης νοηματικής γραμμής επηρεάζει και την έκφραση, αφού το κενό στις ιδέες και τα επιχειρήματα προσπαθείς να το καλύψεις με βερμπαλισμούς, επαναλήψεις και με εκείνο το αφόρητα πληκτικό σχήμα της συσσώρευσης ασαφών υπαινιγμών. Μου δίνεις την εντύπωση ότι, μάλλον, δεν ήθελες να γράψεις. Σαν να έκανες τουρισμό και σ’ έκοψαν στη μέση στων διακοπών σου.

Προσπάθησε περισσότερο την επόμενη φορά!

Μικρή ιστορία ψυχής …

Χωρίς πολλά λόγια … 

.

 

Το πρωτοείδα στο blog  Ανεμος

.

Don’t Worry, Be Happy!!

Ασκληπιού 14

09 Ιανουαρίου 2009

Quiz για να περνάει η ώρα:

• Πόσοι νόμοι και ποια συνταγματικά δικαιώματα παραβιάζονται στο παρακάτω βίντεο;

• Πόσοι από τους ανώνυμους κουκουλοφόρους πρωταγωνιστές ενεργούν για βιοποριστικούς καθαρά λόγους (2 € ημερησίως), πόσοι από εθνικό καθήκον και πόσοι από ψυχική διαταραχή;

• Σε ποιο ινστιτούτο έκανε μανικιούρ και ριζική αποτρίχωση (και το μπικίνι τέλειο, κορίτσια!) η εισαγγελία, την ώρα που διαδραματίζονταν αυτά;

Δε στο δείξανε αυτό, βέβαια, οι εργολάβοι που εμπιστεύεσαι για την ενημέρωσή σου! 

Πάντως, επειδή κατανοώ την αγωνία σου για τα κλειστά σχολεία, σου έχω λίγο από εκπαίδευση εξ αποστάσεως (ξέρεις εσύ, Κ.Τ.Π. Τ.Π.Ε κι έτσι).

Λοιπόν, Αρχαία Α’ Λυκείου:

Α) Ξενοφώντα Ελληνικά  2.3. §§ 11-16

Η εκλογή των Τριάντα έγινε αμέσως μετά την κατεδάφιση των Μακρών Τειχών και των τειχών του Πειραιά. Ενώ όμως εντολή τους ήταν να συντάξουν ένα σύνταγμα που θα ρύθμιζε τον πολιτικό βίο, όλο ανέβαλλαν τη σύνταξη και τη δημοσίευσή του· στο μεταξύ συγκροτούσαν τη Βουλή και τις άλλες αρχές όπως ήθελαν αυτοί. Έπειτα άρχισαν να συλλαμβάνουν τους γνωστούς καταδότες, που τον καιρό της δημοκρατίας είχαν κάνει τη συκοφαντία επάγγελμα και ταλαιπωρούσαν την αριστοκρατική τάξη, και να τους παραπέμπουν για θανατική καταδίκη. Η Βουλή τους καταδίκαζε μ’ ευχαρίστηση, και το πράγμα δεν δυσαρεστούσε καθόλου όσους ένιωθαν πως τίποτα κοινό δεν είχαν μ’ αυτούς. Αργότερα ωστόσο άρχισαν να καταστρώνουν σχέδια για να επιβάλουν την ανεξέλεγκτη κυριαρχία τους στην πόλη. Το πρώτο βήμα ήταν να στείλουν στη Λακεδαίμονα τον Αισχίνη και τον Αριστοτέλη, για να πείσουν τον Λύσανδρο να ενεργήσει να τους δοθεί φρουρά ―που υπόσχονταν να συντηρούν αυτοί― «ώσπου να βγάλουν από τη μέση τα κακά στοιχεία και να οργανώσουν το καθεστώς». Εκείνος πείστηκε και φρόντισε να τους δώσουν τη φρουρά με τον Καλλίβιο για αρμοστή.

Μόλις οι Τριάντα πήραν τη φρουρά βάλθηκαν να καλοπιάνουν με κάθε τρόπο τον Καλλίβιο, για να εγκρίνει όλες τους τις πράξεις· αυτός πάλι τους έδινε στρατιώτες από τη φρουρά, που τους βοηθούσαν να συλλάβουν όποιους ήθελαν ― όχι πια «κακά στοιχεία» κι ασήμαντα πρόσωπα, αλλ’ από δω και μπρος όποιον τους δημιουργούσε την υποψία ότι δεν θ’ ανεχόταν τον παραγκωνισμό του κι ότι, αν δοκίμαζε ν’ αντιδράσει, θα ‘βρισκε πολλούς συμπαραστάτες.

Τον πρώτο καιρό ο Κριτίας κι ο Θηραμένης ήταν ομοϊδεάτες και φίλοι. Ο Κριτίας όμως ―που ανάμεσα στ’ άλλα είχε εξοριστεί κιόλας από τους δημοκρατικούς― είχε διάθεση να σκοτώσει πολύν κόσμο, ενώ ο Θηραμένης εναντιωνόταν, λέγοντας ότι δεν ήταν λογικό να θανατώνουν ανθρώπους μόνο για τον λόγο ότι τους τιμούσε ο λαός, έστω κι αν δεν πείραζαν σε τίποτε την αριστοκρατική τάξη. «Στο κάτω κάτω», του ‘λεγε, «κι εγώ κι εσύ έχουμε πει και κάνει πολλά για ν’ αποκτήσουμε δημοτικότητα». Ο άλλος πάλι αποκρινόταν (γιατί φερόταν ακόμη φιλικά στον Θηραμένη) ότι όποιος θέλει να κυριαρχεί είναι υποχρεωμένος να βγάζει από τη μέση εκείνους που θα μπορούσαν να του σταθούν εμπόδιο: «Κι αν φαντάζεσαι ότι επειδή είμαστε τριάντα κι όχι ένας η εξουσία μας δεν χρειάζεται τόση φροντίδα όσο και μια προσωπική τυραννία, είσαι ανόητος».

Β) Ξενοφώντα Ελληνικά 2.3. § 53 (μην τα θες όλα μασημένα, μετάφρασέ το μόνος σου, λίγο είναι)

«…Ὑμῶν μέντοι, ἔφη, ὦ ἄνδρες καλοὶ κἀγαθοί, θαυμάζω, εἰ μὴ βοηθήσετε ὑμῖν αὐτοῖς, καὶ ταῦτα γιγνώσκοντες ὅτι οὐδὲν τὸ ἐμὸν ὄνομα εὐεξαλειπτότερον ἢ τὸ ὑμῶν ἑκάστου».

Υ.Γ. 1) Τα κείμενα αυτά είναι απείραχτα, όχι σαν κι εκείνο του (πού να ‘ξερες) Ισοκράτη που σου πλάσαρε η Γιάννα και το ΄κανες σημαία του άλλοθί σου.

        2) Αφού μελετήσεις, (μη φοβάσαι, δε θα σε εξετάσω) δες και το παρακάτω για να εμπεδώσεις κουκουλοφόρους την ώρα του διαλείμματος από το πατριωτικό καθήκον.

http://www.tvxs.gr/v2046

 

…υπάρχουν και χειρότερα, μα θα στα πω αργότερα,

Don’t worry, Be Χάπιιιι!

 

 
 

Με τρομάζεις εσύ …

 

Τώρα που γεννήθηκε πάλι ο Χριστούλης σε κάποια προθήκη μικρού ή μεγάλου καταστήματος ή σε κάποιο ράφι του σούπερ μάρκετ ή έστω κάτω από το δέντρο στο Σύνταγμα με την προστασία των Μ.Α.Τ, τώρα που οι διερμηνείς του Θεού και οι εργολάβοι της διαμεσολάβησης, ρασοφόροι και μη, σου υπέδειξαν εθιμοτυπικά τη μοναδική οδό σωτηρίας από τους εξεγερμένους που σου χαλάνε τον ύπνο, τώρα που επιτέλεσες περισσότερο ή λιγότερο το ιερό σου καθήκον απέναντι στην πιστωτική σου κάρτα και πήρες και bonus, λίγο πριν προγραμματίσεις τον έλεγχο της χοληστερίνης σου, (επιβάλλεται μετά τις γιορτές) θέλω να σου πω ότι …

ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΕΙΣ

Με τρομάζεις εσύ που ταυτίζεις την ύπαρξη με την ανυπαρξία και δεν παίρνεις είδηση τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω σου.

Με τρομάζεις εσύ που ο χαιρέκακος λόγος σου, όπως κι η σκέψη σου, copy – paste, αναμασούν άκριτα τα σκουπίδια που σου πλασάρουν οι κάθε είδους άνομες εξουσίες με τις οποίες πρόθυμα ταυτίζεις το αξιολύπητο σαρκίο σου, ελπίζοντας να γλείψεις όποιο κοκαλάκι σου πετάξουνε.

Με τρομάζεις εσύ που τη χαρά της ζωής τη συναρτάς με την καλή λειτουργία του πεπτικού σου συστήματος (ό τι φάμε, ό τι πιούμε, …) και με ό τι στην εξασφαλίζει.

Με τρομάζεις εσύ που την κρίση της οικονομικής απάτης και την απάτη της οικονομικής κρίσης τα αντιμετωπίζεις ως φυσικά φαινόμενα και φτιάχνεις το δικό σου ατομικό καταφύγιο, με την ελπίδα ότι εσύ θα τη γλιτώσεις.

Με τρομάζεις εσύ που αγανακτείς, δήθεν, με τις πορείες, τις διαδηλώσεις και τα επεισόδια και κάνεις γαργάρα το φόνο, το ξύλο και τα επικίνδυνα απαγορευμένα χημικά.

Με τρομάζεις εσύ που αδιαφορείς για τα στραγγαλισμένα δικαιώματά σου και ψάχνεις και ιδεολογική στήριξη στους πουλημένους απολογητές του συστήματος.

Με τρομάζεις εσύ της πολιτικής, τάχα, ορθότητας που συνήθισες να ζεις στην οσμή των σκανδάλων, πελάτη του κόμματος της χτεσινής, της σημερινής και της αυριανής εξουσίας.

Με τρομάζεις εσύ που δεν πήρες είδηση τη δολοφονική επίθεση στη μετανάστρια που διεκδικεί την αξιοπρέπειά της από τους δουλεμπόρους της «ελεύθερης» αγοράς εργασίας ( Κωνσταντίνα Κούνεβα, το όνομά της), που τα παιδιά που πεθαίνουν στη Γάζα δεν τα βλέπεις σα δικά σου παιδιά κι αλλάζεις κανάλι για να δεις διαφημίσεις.

Με τρομάζεις περισσότερο, όταν στην ευθύνη σου έχεις παιδιά, δικά σου ή ξένα.

Άκουσε αυτό μήπως κουνηθεί λιγάκι η σκουριασμένη σου συνείδηση και μάθε πως το κοριτσάκι με τα σπίρτα φέτος αποφάσισε να μη σου κάνει τη χάρη να πεθάνει μαζί με το τελευταίο σπίρτο του αλλά, αφού αφουγκράστηκε προσεκτικά την εκκωφαντική σιωπή σου, είπε

«Από τώρα και πέρα ούτε ένα σπίρτο χαμένο»

κι ακολούθησε τα παιδιά με τις μολότωφ στα χέρια.

Υ.Γ. Καλή χρονιά! Αλήθεια, ποιος θέλεις να είναι ο νικητής στο X – Factor?

.

Άκου να σου πω, ασήμαντε περαστικέ…

Οι δικοί σου μάχιμοι εκπαιδευτικοί:

μάχονται μόνο για την καρέκλα τους, για την αποσπασούλα τους και για το βόλεμά τους.

μάχονται μόνο για τις επιτροπές με τις υψηλότερες αμοιβές και για τα προγράμματα με τα περισσότερα φράγκα.

δεν κάνουν ποτέ απεργία, καλούν την αστυνομία για να καταδώσουν τους μαθητές τους και κάνουν μακριούς σταυρούς για να κρατάνε ευλύγιστη τη μέση τους.

στην τάξη κάνουν αγγαρεία, είναι αδιάβαστοι, άσχετοι και νομίζουν πως κανονικά θα έπρεπε να κάθονται σπίτι τους και κάποιος να τους πηγαίνει το μισθό τους.

Οι δικοί σου μάχιμοι εκπαιδευτικοί γλείφουν, λουφάρουν και λουφάζουν.

Οι άλλοι μάχιμοι εκπαιδευτικοί:

μάχονται καθημερινά για την αξιοπρέπειά τους στην τάξη, που εσύ κι οι άλλοι ασήμαντοι περαστικοί σαν και σένα διαρκώς την υπονομεύουν.

μάχονται και στο δρόμο κάθε τόσο (άλλοι στον ασφαλή περίβολο της ταξικής καθαρότητας, οπότε και βγαίνουν αλώβητοι κι άλλοι στη χαλαρότητα του οππορτουνισμού, οπότε και τρώνε το ξύλο και τα χημικά που προορίζονται για τους σωματέμπορους κουκουλοφόρους ) γι αυτό και κάνουν απεργία κι όταν δεν κάνουν ντρέπονται και δεν ψάχνουν δικαιολογίες.

μάχονται για να σώσουν οτιδήποτε κι αν σώζεται.

Γι αυτό, στο επόμενο ψέμα που θα πεις για να σώσεις τη θαμπή, ne dicam μαύρη, εικόνα σου, άφησε τους μάχιμους εκπαιδευτικούς απ’ έξω. Μίλα για μάχιμες λουλουδούδες ή μάχιμα σώβρακα και φανέλες.

Υ.Γ. Σου απαγορεύω να ξαναστείλεις στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση τις πανάθλιες εκθέσεις σου, όπως την τελευταία για τα δικαιώματα του παιδιού, για να στις διορθώσω. Να τις στέλνεις στο Ζαχόπουλο, ξέρει αυτός, έτσι για να μην κάθεται άνεργος, τώρα που ξεσκόλισε η Νατάσα.

Και λύσε μου μια απορία: Το έστειλες και στη μάνα του Αλέξη;

.

Σκυλιά ατάιγα …

… και ποιος τα εκτρέφει;

 

 «Είναι ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για το τι συνέβη» δήλωσε ο υπουργός. (Κρατώντας σφιχτά στο χέρι τη γραπτή διαβεβαίωση που είχε εξασφαλίσει ότι δε θα γίνει δεκτή η παραίτησή του για λόγους ευθιξίας)

«Μέσα από την έρευνα θα αναδειχθεί η αλήθεια και οι ένοχοι θα τιμωρηθούν παραδειγματικά» τόνισε ο κ. Παυλόπουλος (Ο πρώτος τιμωρήθηκε παραδειγματικά επιτόπου. Για τους άλλους έχουμε καιρό)

 

Μιλώντας για τη στάση της αστυνομίας, ο υπουργός Εσωτερικών είπε:

 

 

«η νοοτροπία της αστυνομίας σήμερα είναι διαφορετική.

 

 

 

 

Είναι δίπλα στον πολίτη, προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

 

 

 

 Προτιμούμε μία αστυνομία αμυνόμενη,

 

 

 

 

 παρά την επίθεση και βλάβη εναντίον ανθρώπων».

 

 

 

.

 

 

Τα όνειρα των εραστών …

 

… ας μη τα σβήσει η ξεσκισμένη μας συνείδηση.

 

[video=http://blogs.sch.gr/greaug/files/2008/11/taoneiratwnerastwn.wmv]

 

Αφιερωμένο …

… εξαιρετικά στην επίκαιρη και παροδική, καθώς πρέπει, εθνική συγκίνηση

… και στη διαρκή νιρβάνα

[video http://blogs.sch.gr/greaug/files/2008/10/wake-up.wmv">http://blogs.sch.gr/greaug/files/2008/10/wake-up.wmv]

.

Θέλω να απεργήσω …

Θέλω να απεργήσω …  

… γιατί δε θέλω να με κυβερνούν οι ανίκανοι άσχετοι με τα μεγάλα στομάχια και τα φαρδιά άντερα, που το μόνο προσόν τους είναι ότι ελίχθηκαν σωστά στην κομματική τους ιεραρχία.

… γιατί δε θέλω να με διοικούν οι ευλύγιστοι άσχετοι με την ελαστική συνείδηση που μόνη τους έννοια έχουν να συλλέγουν εκλογική πελατεία εκμαυλίζοντας συνειδήσεις.

… γιατί  δεν αντέχω άλλο να κάνω μάθημα στα βρώμικα λευκά κελιά με τα κάγκελα.

… γιατί δε θέλω να διδάσκω το άθλιο αντιεπιστημονικό βιβλίο «Ιστορίας» του εργολάβου Βερέμη και της κλίκας του.

… γιατί δε θέλω να είμαι «συνάδελφος» με τη «φιλόλογο» που λέει αχαΐρευτα γαϊδούρια τους μαθητές της (γύρευε τι σανό τους ταΐζει και γαϊδουρέψανε, πάλι καλά που δε μουλαρώσανε να τη σουτάρουν!)

… γιατί δε θέλω σχολείο διαγνωστικό κέντρο που κατατάσσει παιδιά σαν να είναι γελάδια.

… γιατί δε θέλω να ολοκληρώνω την ύλη το Φεβρουάριο που αρχίζουν επαναλήψεις τα φροντιστήρια και θέλουν τους μαθητές ελεύθερους τα πρωινά, αλλά το Μάιο.

… γιατί δε θέλω τη δήθεν επιμόρφωση – χαρά του εργολάβου – που πετάει χάντρες στους χάσκοντες ιθαγενείς και καταπίνει αμάσητα τα κοινοτικά κονδύλια.

… γιατί δε θέλω την αξιολόγηση – χαρά του φελλού που πάντα επιπλέει.

… γιατί δε θέλω μόνο μισθολογική αύξηση. Πρώτα θέλω μισθολογική εξίσωση.

Και δε με νοιάζει … 

… αν η απεργία είναι σχέδιο του Πασόκ για να ανέβει στις δημοσκοπήσεις

… αν άλλα ψηφίζουν οι συνετοί στην ΟΛΜΕ κι άλλα στις συνελεύσεις και τα Δ.Σ. των ΕΛΜΕ

… αν τραβάει ο κλάδος ή σέρνεται. Εξάλλου, χρόνια τώρα, ο κλάδος τραβάει …(θου, Κύριε) προς χαμού του.

… αν η ΟΛΜΕ είναι έτσι ή αλλιώς. Η ΟΛΜΕ είναι σαν τα μούτρα μας.

… αν θα συγκεντρωθώ στα ταξικά πλακάκια μιας πλατείας ή στα ρεφορμιστικά τοιαύτα μιας άλλης ή αν θα συνταχτώ στο ταξικό μαντρί της μικροαστικής (=ταξικής) ενότητας εκπαιδευτικών (ένας μικροαστός κι εγώ του κερατά, χωρίς πιστοποιητικό εθνικοφροσύνης αριστεροφροσύνης) ή κάτω από την πουλημένη συνδικαλιστική ηγεσία και την ουρά της (δις)

… αν η εποχή είναι δύσκολη και δεν είναι για ηρωισμούς.

… αν ο απεργός είναι γραφικός και ο απεργοσπάστης συνετός.

Επειδή …

… οι μαθητές μου δεν είναι στατιστικό δείγμα στην πραμάτεια κάποιου μικροέμπορα εκπαιδευτικού ερευνητή αλλά έχουν όνομα και πρόσωπο.

… μου βρίσκεται ακόμα ένας παλιός καθρέφτης και κοιτάω τη μούρη μου

… έχω ακόμα μέσα μου ένα μουλάρι θυμό … 

… εγώ, ένας μικρός προβοκάτορας, 

Θέλω μόνο να απεργήσω!

Θέλω μόνο να μου δοθεί αυτή η χάρη … 

.